ballon Ik kreeg ook deze keer weer een aantal aanbiedingen om met deze of gene boot mee te varen naar Sail. Ik heb ze allemaal afgeslagen. Ik ben geen liefhebber van repeterende nautische ervaringen. Waarom niet? Een boot geeft me altijd een opgesloten gevoel. Zolang die langs de kant ligt gaat het nog wel maar als ie eenmaal begint te varen, kun je er niet meer af. Nou ja het kan natuurlijk altijd maar daar wordt je zo nat van. Ooit ben ik op een trouwerij geweest die op een boot plaats vond. Waar ik behalve de bruid niemand kende. Ik verzeker je dan heb je het snel gezien. Na drie keer een rondje schip te hebben gemaakt had ik me met mijn lot verzoend en zette het op een zuipen. Toen de loopplank uiteindelijk neerging stond ik desondanks vooraan. Ik geloof dat het huwelijk ook al kort nadien averij heeft opgelopen. In 2000 was er ook een Sail. En wat voor een. Ik was als communicatie manager van een financieel bedrijf verantwoordelijk, dus kon mij met geen mogelijkheid aan deze boottrip onttrekken. De directie had veel relaties uitgenodigd en er waren nog meer klanten van het bedrijf. Om vier uur ’s middags embarkeren en iedereen welkom heten. De catering was OK en kosten noch moeite waren gespaard en dat gold ook voor mijn communicatiebudget. Om zeven uur lichtten we het anker in Havens West. Hoewel het een zeilschip was voeren we toch op de motor. Richting centrum en tergend langzaam met veel stinkende dieselrook. Gelukkig kwam het eten al bij half acht. Dat was echt niet te vroeg want hoewel de deining miniem was hingen toch al een paar mensen kotsend overboord. Omdat ik eindverantwoordelijke was kon ik niet doen wat ik op die bruiloft wel deed. Dus na de aanvankelijke drie ijsbrekende whiskey’s schakelde ik over op water. Om een uurtje of negen ging het toch al lage tempo definitief naar beneden tot drijven in de wind. Het was inmiddels donker geworden en de meesten waren flink dronken. Elke boot stoomde op tot de bottleneck. De brug over het IJ. Op TV zag ik trouwens dat men daar het middenstuk had uitgehaald, zodat je nu gewoon naar Almere kunt varen. Toen kwam alles tot stilstand voor die brug. Dat was prima want het wachten was op het vuurwerk.
Dus dat was nog even een paar uurtjes geduld betrachten. Aan de reling staand kwam een beschonken oudere vrouw naast me staan. Met haar ogen op half zeven keek ze in het rond. Achter een van de hoge gebouwen aan de wal verscheen plotseling een licht. Ze greep mijn arm vast en riep ‘kijk kijk kijk toch eens meneer Goulooze. Zo’n grote maan heb ik mijn hele leven nog niet gezien. Wat hebben we toch enorm geluk met zo’ n mooie warme avond en zo’n prachtig grote maan. Ik zei: ‘ja en het wordt nog mooier als de maan draait. Ik heb gehoord dat Heineken met een laser zijn logo projecteert op de maan.’ ‘Is het echt meneer Goulooze’? vroeg de vrouw. ‘Ja’, zei ik en klom een dek hoger om het beter te kunnen zien. Op een gegeven moment hoorde ik de vrouw tegen haar echtgenoot schreeuwen ‘kijk kijk kijk het Heineken logo op de maan.’ ‘Je moet echt ophouden met drinken’ zei haar echtgenoot. ‘Dat is de maan niet; het is een luchtballon met een Heineken reclame.’ In de bar nam ik nog maar een jus d’orange. Het vuurwerk was indrukwekkend en de terugreis verliep gelukkig zoals altijd sneller dan de heenreis. Mijn auto stond nog waar ik hem had achtergelaten in Havens West. Leiden lonkte.

Advertenties