image Vroeger toen de TV er net was, luisterde ik op zondagmiddag altijd via een oude buizenradio van Nordmende en nog later via een transistorradio naar ‘Langs de Lijn’. Op mijn kleine knusse kamertje in een flat in Zuid-West. Want op zondag kwam er bijna nooit iemand buiten spelen. Er was dus op zondag niet veel te doen in Leiden voor een achtjarige midden jaren ’60. Een enkele keer werden er lachfilms gedraaid in een houten keet aan de Telderskade. Meestal de dikke en dunne en Charlie Chaplin. Er waren ook altijd jongens die staken hun handen in de lichtbundel van de film zodat er konijnen en andere happende beesten verschenen op het doek. Maar meestentijds bracht ik zondagmiddagen door voor de radio om me mee te laten voeren door de commentaren over de verrichtingen van mijn favoriete club Feijenoord. Met jongens als Eddy PG, Piet ‘hondelul’ Romijn, Guus Haak, Rinus Israel, Wimpie Jansen, van Hanegem en Kindvall, Ove Kindvall, de superspits waarvoor Feijenoord nooit meer een opvolger heeft kunnen vinden en Coentje natuurlijk, de meesterdribbelaar op links. Je hoorde nooit over rellen, opstootjes, vechtpartijen, vernielingen, spreekkoren, of iets dergelijks. Volgens mij kon je gewoon met je vader en je moeder mee naar het stadion zonder dat je met stuitende en abjecte zaken werd geconfronteerd. Je fiets stond ook nog waar je hem had achtergelaten. Aan het eind van de middag om half vijf kwam Frits van Turenhout langs met de toto uitslagen. Frits was een keurige welbespraakte heer, nog vroeger zelfs zanger, met een heerlijk beschaafde uitspraak van alle voetbaluitslagen en vooral de nul-nul. ’s Avonds begon om half acht Sport in Beeld met als anchor man de eveneens beschaafd pratende en immer van een stropdas voorziene Bob Spaak. Het is met het verscheiden van beide gestropdaste heren en de naamsverandering van Sport in Beeld naar Studio Sport en de intrede van de stropdasloze Mart Smeets, dat het met het voetbal, zoals ik dat van mijn jeugd kende, bergafwaarts is gegaan. Weg beschaafd taalgebruik, weg stropdaspresentatoren, weg fatsoen en respect. Je en jij en in Leiden ook juh, werden de norm. In mijn beleving was Piet Romijns uitspraak jegens een scheidsrechter de eerste stap op het hellende vlak richting horkerij. De week nadat Piets uitspraak in de media kwam galmden de spreekkoren die begonnen met Hi, Ha, door de Nederlandse stadions. Daarna zakte het peil almaar verder. Ik moet toch constateren dat beide zwartwit heren met stropdas een voorbeeldfunctie vervulden. Al was het maar qua taalgebruik.
http:/www.youtube.com/watch?v=HGIq5n3slgY

Advertenties