LynnAndersonNeem mij niet kwalijk, ik heb je nooit een rozentuin beloofd. Ja, het nieuws kwam hard aan vanmorgen toen ik via de Volkskrant app, vernam dat een van mijn favoriete country zangeressen het ondermaanse heeft verruild voor something more permanent. Toen haar wereldhit ‘I never promised you a rosegarden’ ook Leiden bereikte was ik niet zo into country. Sterker nog, ik had er een enorme hekel aan. Country vertegenwoordigende voor mij de truttigheid, maar dan de Amerikaanse.In Nederland waren wij net in het proces van ontzuiling terecht gekomen en hup daar kwam de truttigheid in het kwadraat ons kleine landje binnen. En in Leiden, waar alles nog iets later gebeurt dan in de cosmopolitische metropolen Den Haag en Amsterdam, kwam zij dus ook. V. en ik hebben de weddenschap dat Lynn Anderson toch het Journaal niet haalt. Ik denk dat in de golf van homo-erotisme die ons de hele week al overspoeldt, culminerend in de cosmopolitische Canal-parade, Lynn sneuvelt. En dat is jammer omdat zij, mijn in de jaren ’60 opgebouwde aversie tegen country, heeft kunnen wegnemen. ‘I never promised you a rosegarden’ heeft de afgelopen 45 jaar de Arbeidsvitaminen gedomineerd, maar ik moet eerlijk toe geven dat haar nummer mij vanaf dag 1 heeft kunnen bekoren; ondanks mijn country aversie. En dat komt omdat het niet echt een country nummer is. Het had door iedereen gezongen kunnen worden. Als je mee lalala-t begrijp je wat ik bedoel. Het is gewoon een lekker commercieel pakkend deuntje dat iedereen pruimbaar vindt. Zelfs ik als 14-jarige. Maar omdat Lynn een country zangeres was opende zij met haar hit de deur naar een voor mij wat hogere country acceptatiegraad. Zij en Tammy waren voor mij de ‘door bitches’ naar de verboden country club. Over Tammy gesproken: ik wil hierbij alvast de voorspelling doen, dat mocht Hilary C. de Amerikaanse presidentsverkiezingen in 2016 winnen, wat God verhoede, het geheel op Tammy’s conto te schrijven is. De vervolmaakte personificatie van Tammy’s klassieke wereldhit ‘Stand by your Man.’ Die plaat zullen we na haar Democratische nominatie nog vaak horen. De perfecte verwoording van wat ik eind ’60 en begin ’70 zo enorm truttig vond. Maar het is juist dit soort waarden waar country op drijft. God bless you in your own rosegarden Lynn.

Advertenties