michaeljVanmiddag stond ik in de supermarkt. In het gangpad bij de pasta’s. Vanavond aten wij penne. Door de speakers klonk Michael Jacksons ‘Beat it’. Een nummer uit 1983. Automatisch floot ik mee en schudde het hoofd lichtelijk ritmisch van voor naar achter. Mijn fluiten ging over in zachtjes mee zingen toen het refrein zich aandiende. Op dat moment keek ik op en zag in het gangpad twee meisjes.Studentes van een jaar of twintig. Beiden dansten in het gangpad, waar alleen wij drieën waren, op Michaels beat. Een van hen maakte een pirouette en nam een van de bekende Jackson pose’s aan. De ander schudde met alles. Zelf kreeg ik een bijna onweerstaanbare drang tot een moonwalk. Maar dat is me nog nooit goed gelukt. Plots schoot me door het hoofd dat ik bijna drie keer zo oud was als deze deernen. En me bijna zou overgeven aan een vorm van publieke zottigheid, niet passend bij mijn leeftijd, de meisjes en de lokatie. Ik bedwong mijn moonwalkdrang  en beperkte me tot een glimlach en de gedachte dat Michaels muziek ook de jongeren van vandaag nog steeds in beweging krijgt. Dancing in het gangpad van de supermarkt zal er wel nooit meer van komen.

Advertenties