Column] Bob Goulooze: Muzak makes moods

19-06-2015 10:07:00 | Hits: 1904 | columnist: Bob Goulooze | Tags: Column, Bob Goulooze, trend, muziek, muzak, NS, Openbaar Vervoer, experience, beleving

De trend waaide destijds over uit de Verenigde Staten, zoals altijd. Muziek in supermarkten en liften. Overal waar de stilte verkoopcijfers laag hield, of de claustrofobische beknelling met anderen leidde tot ongemakkelijk schoenpunten staren, kwam Muzak. Ik dacht eraan toen ik hoorde dat James Last niet meer onder ons is. Zijn muziek was ideaal om op laag geluidsniveau tot muzak omgevormd te worden. Eigenlijk was zijn muziek al muzak op elk volume. In feite is alle muziek waar de pieken en dalen van zijn getopt en het geluidsniveau is teruggebracht tot een of twee, te bestempelen als muzak. Hoewel velen denigrerend doen over deze vorm van ‘modern’ muzikaal behang dateert het idee van ‘piped music’ uit het begin van de vorige eeuw. Toen al had men in de gaten dat arbeiders in fabrieken productiever zijn met wat Arbeidsvitaminen op de achtergrond. Muzak verlicht ook het wachten aan de telefoon en bij de tandarts. Muzak verbetert de stemming; het geeft je een neutraal tot goed gevoel. Wie het niet gelooft moet maar eens naar een film zonder muzak kijken. Muzak ondersteunt het beeld en maakt de sfeer. Daarom zeg ik ook wel eens: Muzak makes moods.

Michaels muzak
Onlangs had ik een dualistische muzak ervaring. Ik stond in de supermarkt. In het gangpad bij de pasta’s. ‘s Avonds aten wij penne. Door de speakers klonk zacht maar wel hoorbaar Michael Jacksons ‘Beat it’. Een nummer uit 1983. Automatisch floot ik mee en schudde het hoofd lichtelijk ritmisch van voor naar achter. Mijn fluiten ging over in zachtjes mee zingen toen het refrein zich aandiende. Op dat moment keek ik op en zag in het gangpad twee meisjes. Studentes van een jaar of twintig. Beiden dansten in het gangpad, waar alleen wij drieën waren, op Michaels beat. Een van hen maakte een pirouette en nam een van de bekende Jackson poses aan. De ander schudde met alles. Zelf kreeg ik een bijna onweerstaanbare drang tot een moonwalk. Maar dat is me nog nooit goed gelukt. Plots schoot me door het hoofd dat ik bijna drie keer zo oud was als deze deernen. En me bijna zou overgeven aan een vorm van publieke zottigheid, niet passend bij mijn leeftijd, de meisjes en de lokatie. Ik bedwong mijn moonwalkdrang en beperkte me tot een glimlach en de gedachte dat Michaels muziek ook de jongeren van vandaag nog steeds in beweging krijgt. Dancing in het gangpad van de supermarkt zal er wel nooit meer van komen.
NS Blues
Dit goede door muzak opgewekte gevoel deed bij mij de vraag rijzen: Waarom is er eigenlijk nog geen muzak in bussen en treinen? Het maakt het reizen een stuk aangenamer en minder gewelddadig. Ik geef deze tip gratis aan de NS en de rest van het openbaar vervoer. Ons leven draait toch om de experience en als we die bij de NS simpel met muzak kunnen verzachten, dan kan men daar fors besparen op corporate campagnes. De NS zou er op meerdere fronten baat bij hebben. Het is opvallend en vreemd te moeten constateren dat muzak zich beperkt tot het bedrijfsleven. Ook het belastingkantoor, de ministeries en gemeentehuizen kunnen wel wat good feel gebruiken. En dat geldt voor elke ruimte waar men zich kan ergeren of anderszins ongemakkelijk voelt.

Kijkend naar de toekomst, waarin de zelfsturende- en rijdende auto aan belang zal winnen, zie ik ook in het geval van het taxi alternatief e-hailing, veel ruimte voor muzak. Het kalmerende muzak effect heeft zijn waarde in liften al bewezen dus waarom niet in een zelf rijdend voertuig met meerdere onbekende personen? Muzak maakt de ‘ander’ zoals Sartre de hel beschreef en sommigen de NS, draaglijk. Ik durf daarom in het licht van boven geschetste ontwikkelingen de stelling wel aan: Zonder muzak haalt de NS 2040 niet.
Bob Goulooze is een onafhankelijk communicatie consultant voor creatieve oplossingen.

http://www.twitter.com/

Advertenties